Parodia Star Wars

Parodia Star Wars to gra porno dla dorosłych, która przejmuje kody wizualne space opery: statki, pustynne planety, metalowe korytarze, żołnierzy w białych pancerzach i mnisze szaty. Adaptacją to nie jest, a tytuł nie utrzymuje żadnego związku z filmami, których estetykę pastiszuje. Mamy do czynienia z niezależną produkcją, która gra na natychmiastowej rozpoznawalności dekoracji i buduje na niej pełny system rozgrywki, z progresją, odblokowaniami i trzema różnymi sposobami grania.

Co parodia pożycza

Pożyczka jest czysto dekoracyjna i lepiej wiedzieć o tym przed startem. Gra przejmuje paletę, architekturę i galerię archetypów, które rozpozna każdy widz: księżniczka, rycerz w kapturze, wymienni żołnierze, futrzasta istota, zaradny pilot. Żadna z tych postaci nie zostaje nazwana ani przejęta w niezmienionej formie; to sylwetki z tej samej rodziny, narysowane od nowa na potrzeby gry. Saga służy za gramatykę wizualną, nie za scenariusz.

Właśnie tutaj parodia odróżnia się od generycznych symulatorów z zestawienia.

Scenerie są naszym zdaniem najstaranniej opracowane w całej kategorii parodii. Tam gdzie kilka tytułów tego samego rodzaju zadowala się neutralnym tłem, ten buduje prawdziwe otoczenia, z bryłami, spójnymi źródłami światła i głębią ostrości. To główny argument tytułu i powód, dla którego wytrzymuje on dłuższą sesję lepiej niż bezpośrednia konkurencja. Kontrast z animacjami, wyraźnie bardziej nierównymi, tym mocniej rzuca się w oczy. Niewiele gier erotycznych z tej półki inwestuje w tło tyle uwagi, a jeszcze mniej utrzymuje ten poziom przez cały katalog.

Trzy tryby rozgrywki

Tytuł nie odmienia jednego trybu: proponuje trzy, odrębne, na tej samej zawartości.

Tryb obserwacji

Gracz wybiera postać, a potem patrzy. Niczego nie komponuje, niczym nie steruje: sceny toczą się same, a on przygląda się temu, co gra przewidziała dla danego zestawienia. Tryb istnieje dla tych, którzy nie chcą żadnej manipulacji, i działa jak odtwarzacz sekwencji. Opcja rzadka w gatunku, gdzie najczęściej spotyka się jedno jedyne rozwiązanie. Jej ograniczenie widać natychmiast, dostępna zawartość zależy bowiem od tego, co progresja zdążyła już otworzyć.

Tryb akcji

To tryb główny i to przez niego przechodzi progresja całej gry.

Posuwa się w nim od sceny do sceny, a dostępne rejestry poszerzają się w miarę postępów. Sytuacje najbardziej powszechne są otwarte od razu, natomiast praktyki bardziej wyspecjalizowane, w tym seks analny oraz sceny z kilkoma partnerami, wymagają wcześniejszego rozwoju. Wraz z kolejnymi odblokowaniami dochodzą akcesoria. Rozwiązanie ma tę zaletę, że rozkłada odkrywanie na kilka sesji, i dobrze znaną wadę tego typu systemów: trzeba grać, żeby zobaczyć.

Tryb reżyserii

Otwiera się później i wymaga pewnej liczby godzin gry, zanim da się z niego korzystać w pełni. Gracz sam składa tu scenę, wybiera obecne postacie, sytuacje i ich następstwo. To odpowiednik edytora scen doszczepionego do katalogu i właśnie on przedłuża zainteresowanie tytułem po zakończeniu progresji. Późna dostępność budzi wątpliwości: tryb najciekawszy jest zarazem tym, do którego dociera się na końcu.

Personalizacja

Obejmuje trzy poziomy: wygląd postaci, akcesoria dostępne w scenie oraz kompozycję samej sceny. Ustawienia nie są tak głębokie jak w symulatorach, które z edytora czynią swój główny argument, ale wystarczają, by dwie partie prowadzone przez dwie różne osoby rozeszły się w odmienne strony. Domyślne wersje postaci pozostają rozpoznawalne jako archetypy gatunku, a personalizacja pozwala się od nich oddalić. Zakres zmian wystarcza do odróżnienia własnej obsady od domyślnej, nie sięga jednak poziomu narzędzi, wokół których zbudowano największe symulatory.

Nauka obsługi zajmuje niewiele czasu.

Polecenia są nieliczne, a interfejs pozostaje czytelny, co odpowiada tytułowi grywalnemu w przeglądarce. Traci się na głębi to, co zyskuje się na dostępności: nikt nie spędzi godziny na zrozumieniu zasad, nikt też nie znajdzie tu precyzyjnych regulacji.

Oprawa obrazu i dźwięku

Sceny są ostre, bez rozmytych obszarów i widocznych artefaktów, co pozostaje spójne ze starannością włożoną w scenerie. Modele postaci są czyste, ale animacje nie zawsze za nimi nadążają: część sekwencji płynie gładko, inne mają gwałtowne złączenia albo pozy, które źle się trzymają. To najwyraźniejsza wada tytułu i tym bardziej widoczna, że reszta prezentacji została dopracowana.

Oprawa dźwiękowa jest za to kompletna.

Scenom towarzyszą głosy, oddechy i efekty, co w gatunku pozostaje mniejszością, bo wiele tytułów poprzestaje na muzycznej pętli. Dźwięk uczestniczy tu w rozpoznaniu tego, co dzieje się na ekranie, i starzeje się przyzwoicie.

Jak uzyskać dostęp

Gra działa bezpośrednio w przeglądarce, bez instalacji, a ponadto proponuje program uruchamiający do pobrania, zależnie od systemu operacyjnego. Obie drogi prowadzą do tej samej zawartości; druga oszczędza przeładowań. Języków interfejsu jest pięć, co stawia tytuł powyżej średniej gatunku. Nie ma ani trybu dla wielu graczy, ani obsługi gogli wirtualnej rzeczywistości.

Dostęp wymaga wcześniejszej odpowiedzi na serię pytań.

Służą one określeniu poziomu tolerancji i ukierunkowaniu proponowanej dalej zawartości. Zasada jest uczciwsza niż średnia, filtruje bowiem z góry, a nie po fakcie, ale wydłuża wejście do gry. Po tym etapie otrzymuje się wersję próbną obejmującą katalog, a nie grę darmową bez warunków: różnica jest istotna, a warunków cenowych nie publikujemy, zmieniają się bowiem zbyt często.

Czy warto spróbować?

Tak, jeśli scenerie liczą się tak samo jak sceny i jeśli interesuje pomysł trzech odrębnych trybów. To tytuł najlepiej zbudowany w kategorii parodii, grywalny bez instalacji, a tryb reżyserii daje mu żywotność, jakiej konkurenci nie mają.

Nie, jeśli oczekiwana jest wierność oficjalnej adaptacji, natychmiastowy dostęp do całego katalogu albo animacje bez zarzutu. Tytuł jest niezależną produkcją pożyczającą estetykę, zamyka swoją zawartość za progresją, a animacje pozostają jego słabym punktem.

Czy to oficjalna gra z tej franczyzy?

Nie. To niezależna parodia przejmująca kody wizualne space opery, bez związku z filmami ani z właścicielami praw. Postacie są archetypami narysowanymi od nowa, nie przeniesieniami.

Czy trzeba cokolwiek instalować?

Nie, niekoniecznie. Gra uruchamia się w przeglądarce. Istnieje również program do pobrania, zależnie od systemu operacyjnego, i oszczędza on przeładowań między scenami.

Czy gra jest darmowa?

To, co zostaje otwarte, odpowiada wersji próbnej obejmującej katalog, a nie grze darmowej bez warunków. Warunków cenowych nie publikujemy, zmieniają się zbyt często, by pozostały wiarygodne.

Co trzeba zrobić przed rozpoczęciem gry?

Odpowiedzieć na serię pytań służących określeniu poziomu tolerancji. Proponowana dalej zawartość od nich zależy, co wydłuża wejście, ale oszczędza przykrych niespodzianek.

Czy można grać z innymi osobami?

Nie. Trybu dla wielu graczy nie ma, obsługi gogli wirtualnej rzeczywistości również. Pozostałe postacie obecne w scenie prowadzi gra.