Star Wars-parodie

De Star Wars-parodie is een game voor volwassenen die de visuele codes van de space opera overneemt: ruimteschepen, woestijnplaneten, metalen gangen, soldaten in witte wapenrusting en monnikspijen. Een bewerking is het niet, en de titel onderhoudt geen enkele band met de films waarvan hij de esthetiek nabootst. Dit is een onafhankelijke productie die op de onmiddellijke herkenbaarheid van een decor speelt en daar bovenop een volledig speelsysteem bouwt, met progressie, ontgrendelingen en drie verschillende manieren om te spelen.

Wat de parodie leent

De ontlening is puur decoratief, en dat weet u beter voordat u begint. De game neemt een kleurenpalet over, een architectuur en een galerij archetypen die elke kijker herkent: de prinses, de ridder met kap, de onderling verwisselbare soldaten, het harige wezen, de vindingrijke piloot. Geen van die personages wordt bij naam genoemd of één op één overgenomen. Het zijn silhouetten uit dezelfde familie, hertekend voor de game. De saga dient als visuele grammatica, niet als scenario.

Daar onderscheidt de parodie zich van de generieke simulatoren uit onze vergelijking.

De decors zijn naar onze mening de best uitgewerkte binnen de categorie van de parodieën. Waar meerdere titels in dit genre het bij een neutrale achtergrond houden, bouwt deze echte omgevingen, met volumes, samenhangende lichtbronnen en scherptediepte. Dat is het voornaamste argument van de titel en het verklaart waarom hij over een lange sessie beter standhoudt dan zijn rechtstreekse concurrenten. Het contrast met de animaties, die ongelijker uitvallen, wordt er des te zichtbaarder door.

De drie speelmodi

De titel werkt geen enkele modus uit maar biedt er drie aan, onderscheiden, op dezelfde inhoud.

De kijkmodus

U kiest een personage en kijkt vervolgens toe. U stelt niets samen, u bestuurt niets: de scènes rollen af en u woont bij wat de game voor die combinatie heeft klaargezet. De modus bestaat voor wie geen enkele handeling wil verrichten, en hij werkt als een afspeler van reeksen. Binnen dit genre, waar meestal één enkel apparaat wordt aangeboden, is dat een zeldzame optie. De grens is meteen duidelijk, want de beschikbare inhoud hangt af van wat de progressie al heeft geopend.

De actiemodus

Dit is de hoofdmodus, en langs deze weg loopt de progressie van de game.

U schuift van scène naar scène op, en de toegankelijke registers worden gaandeweg breder. De meest gangbare situaties staan meteen open, terwijl de meer gespecialiseerde praktijken, waaronder anale scènes en scènes met meerdere partners, vragen dat u eerst gevorderd bent. Rekwisieten komen er bij elke ontgrendeling bij. Dat werkt in het voordeel van een ontdekking die over meerdere sessies wordt uitgesmeerd, met het bekende nadeel van dit soort systeem: u moet spelen om te zien.

De regiemodus

Hij komt later vrij en vraagt een aantal speeluren voordat u hem volledig kunt benutten. U stelt er zelf een scène samen, kiest welke personages aanwezig zijn, welke situaties en in welke volgorde. Het is het equivalent van een scènebewerker die op de catalogus is geënt, en het is wat de titel na afloop van de progressie interessant houdt. Dat hij pas laat beschikbaar komt, valt te betwisten. Het is de boeiendste modus, en het is die welke u als laatste bereikt.

De personalisatie

Zij speelt op drie niveaus: het uiterlijk van de personages, de rekwisieten die in een scène beschikbaar zijn, en de opbouw van de scène zelf. De instellingen gaan niet zo diep als in de simulatoren die van hun personagebewerker hun hoofdargument maken, maar ze volstaan om twee partijen van twee verschillende spelers uiteen te laten lopen. De standaardversies van de personages blijven herkenbaar als archetypen uit het genre, en met de personalisatie kunt u zich daarvan verwijderen.

De bediening vraagt weinig tijd om onder de knie te krijgen.

De besturing is beperkt en de interface blijft leesbaar, wat strookt met een titel die in een browser speelbaar is. Wat u aan diepgang verliest, wint u aan toegankelijkheid: niemand zal een uur besteden aan het doorgronden van de werking, en niemand zal er fijne regelingen aantreffen.

Het beeld en het geluid

De scènes zijn scherp, zonder wazige zones of zichtbare artefacten, en dat sluit aan bij de zorg voor de decors. De personagemodellen ogen verzorgd, maar de animaties volgen niet altijd: sommige reeksen lopen vloeiend, andere vertonen bruuske aansluitingen of houdingen die slecht standhouden. Dat is het duidelijkste gebrek van de titel, en het valt des te meer op omdat de rest van de presentatie wél verzorgd is.

Het geluid daarentegen is volledig.

Stemmen, ademhaling en effecten begeleiden de scènes, wat in dit genre in de minderheid blijft, waar veel titels het bij een muzieklus houden. Het geluid draagt hier bij aan het herkennen van wat er op het scherm gebeurt, en het veroudert behoorlijk.

Hoe u toegang krijgt

De game draait rechtstreeks in een browser, zonder installatie, en biedt daarnaast een starter aan die u per besturingssysteem kunt downloaden. Beide wegen leiden naar dezelfde inhoud, waarbij de tweede het herladen vermijdt. Er worden vijf interfacetalen aangeboden, wat de titel boven het genregemiddelde plaatst. Een multiplayermodus ontbreekt, en ondersteuning voor een VR-headset eveneens.

De toegang vraagt dat u vooraf een reeks vragen beantwoordt.

Ze dienen om een tolerantieniveau vast te leggen en om de inhoud te sturen die u daarna krijgt. Het principe is eerlijker dan gemiddeld, omdat het vooraf filtert in plaats van achteraf, maar het rekt de instap in de game. Wat u na die stap krijgt, is een proefversie op de catalogus en geen gratis game zonder voorwaarden. Die nuance telt, en wij publiceren geen enkele tariefvoorwaarde, omdat die te vaak wijzigen.

Moet u het proberen?

Ja, als de decors even zwaar wegen als de scènes en als het idee van drie onderscheiden modi u aanspreekt. Dit is de best gebouwde titel binnen de parodieën, speelbaar zonder installatie, en de regiemodus geeft hem een levensduur die zijn concurrenten missen.

Nee, als u de trouw van een officiële bewerking verwacht, meteen toegang tot de hele catalogus, of onberispelijke animaties. De titel is een onafhankelijke productie die een esthetiek leent, hij zet zijn inhoud achter een progressie op slot, en de animaties blijven zijn zwakke punt.

Gaat het om een officiële game uit de franchise?

Nee. Dit is een onafhankelijke parodie die de visuele codes van de space opera overneemt, zonder band met de films of met de rechthebbenden. De personages zijn hertekende archetypen, geen overnames.

Moet u iets installeren?

Nee, niet noodzakelijk. De game start in een browser. Er bestaat ook een starter om te downloaden, afhankelijk van het besturingssysteem, en die vermijdt het herladen tussen de scènes.

Is de game gratis?

Wat opengaat, komt overeen met een proefversie op de catalogus en niet met een gratis game zonder voorwaarden. Wij publiceren geen tariefvoorwaarden, omdat die te vaak wijzigen om betrouwbaar te blijven.

Wat moet u doen voordat u speelt?

Een reeks vragen beantwoorden die een tolerantieniveau vastleggen. De inhoud die u daarna krijgt, hangt daarvan af, wat de instap rekt maar vervelende verrassingen voorkomt.

Kunt u samen met andere mensen spelen?

Nee. Een multiplayermodus bestaat niet, en ondersteuning voor een VR-headset evenmin. De andere personages die in een scène aanwezig zijn, worden door de game bestuurd.