GTA-parodie

Grand Fuck Auto zet de criminele openwereldformule over naar een game voor volwassenen. Een stad, een auto, personages die u onderweg tegenkomt, en scènes die uit een ontmoeting voortkomen in plaats van uit een menu. De naam kondigt de parodie aan, maar wat de titel van zijn model overneemt, is niet het scenario: het is de structuur. U rijdt vrij rond, u bepaalt zelf waarheen, en de inhoud komt naar u toe naarmate u verkent. Dat is het meest open uitgangspunt in de hele vergelijking, en tegelijk het uitgangspunt dat de technische grenzen van dit pornospel het snelst blootlegt.

Wat het woord parodie hier dekt

De term wordt in zijn ruimste betekenis gebruikt. De titel speelt geen enkele bekende missie na en neemt geen enkel herkenbaar personage over: hij houdt de codes vast, de stad in rasterpatroon, de voertuigen, de kleine straatcriminaliteit, en vervangt het criminele doel door een reeks ontmoetingen. Wie de oorspronkelijke game scène voor scène herschreven verwacht, komt bedrogen uit, want daar gaat het hier niet om. Wat wordt overgenomen, is een manier om een ruimte op te bouwen en de speler daarin te laten verdwalen.

De gelijkenis zit in het decor en in de bewegingsvrijheid, niet in het verhaal.

Die keuze werkt rechtstreeks door in het tempo. Bij de start stuurt niets u werkelijk: de aanwijzingen beperken zich tot de besturing, en daarna trekt de game zich terug. U rijdt, u stapt uit, u spreekt de personages aan die in beeld staan, en de scènes openen zich geval per geval. Wie van catalogi houdt die netjes per categorie geordend zijn, zal die opzet frustrerend vinden, want een index bestaat niet: u moet de stad afrijden om te weten te komen wat ze bevat.

De ontmoetingen en wat ze in gang zetten

De personages die u op straat tegenkomt, vormen het grootste deel van de inhoud. Elk personage opent de reeks scènes die eraan vasthangt, en het bereik loopt van het meest gangbare tot het meest gespecialiseerde, van anale seks tot situaties die het genre bij de meest directe rekent. Niets zit achter een cijfermatige progressie vergrendeld: de enige voorwaarde is dat u het personage gevonden hebt. Het nadeel is dat de inhoudsdichtheid sterk verschilt per wijk, en dat een deel van de speeltijd opgaat aan rijden zonder iemand tegen te komen.

Het schrijfwerk rond de ontmoetingen blijft ongelijk van personage tot personage.

Twee mechanieken uit het actiespel

De titel behoudt twee ontleningen aan het actiespel die hem van de simulatoren in het genre onderscheiden. De eerste betreft het gezondheidsrisico: een ontmoeting kan een infectie overdragen, zichtbaar als een personagetoestand, en een voorwerp dat u in de stad opraapt, laat die weer verdwijnen. De tweede is het straatgeweld, ongewijzigd overgenomen, met de mogelijkheid om een voorbijganger uit te schelden, te slaan of vanuit de wagen aan te rijden. Beide systemen bestaan vooral om aan het model te herinneren. Ze geven de partij geen structuur, en niets verplicht u ze te gebruiken.

Het eerste werkt als een beperking, het tweede als decor.

Spelen in de browser

Het spel opent in een browser, zonder voorafgaande installatie, op computer zowel als op telefoon, en er bestaat daarnaast een versie voor de pc. Dat is zijn grootste praktische voordeel: geen configuratie om te controleren, geen download, en een sessie die binnen enkele seconden begint. Die toegankelijkheid verklaart waarom de titel zoveel spelers bereikt, maar ze legt ook een technisch plafond vast dat de engine nooit doorbreekt, op welke machine u hem ook start.

De weergave laat haar leeftijd zien. De modellen zijn hoekig, de texturen summier, de belichting vlak, en het beeld verliest vloeiendheid zodra meerdere personages en voertuigen hetzelfde scherm delen. Uitgerekend de drukste stadszones zijn de plekken waar het beeld het hardst hapert, wat wrang is voor een game waarvan de dichtheid nu juist het hoofdargument is. Op een telefoon wordt dat gat nog groter, en sommige scènes worden dan moeilijk te volgen.

U moet deze open wereld nemen voor wat hij is: uitgestrekt voordat hij mooi is.

De inschrijving en de bankkaart

De toegang vraagt om het aanmaken van een account voordat u de eerste partij start, en die inschrijving blijft niet bij een e-mailadres. De dienst eist dat u een bankkaart invoert, gepresenteerd als een leeftijdscontrole en niet als een betaling. Dat is het belangrijkste punt om te kennen voordat u begint, omdat het de betekenis van het woord gratis verschuift: het spel vraagt niets om gestart te worden, maar het vraagt bankgegevens om bereikt te worden. Tariefvoorwaarden publiceren wij niet, omdat die te vaak wijzigen om betrouwbaar te zijn.

Veel spelers haken hier af, en dat valt te verdedigen.

Het ledengedeelte en de bijlagen

Zodra het account bestaat, geeft de interface toegang tot een bijgedeelte dat veel verder reikt dan de game zelf: andere parodieën op bekende licenties, catalogi van derden, aanbiedingen van partners. U komt er onder meer een bordeelsimulator tegen en een selectie 3D-sexspellen voor volwassenen zonder aankoop. Die stapeling heeft een prijs: de grens tussen spel en promotie vervaagt, en het kost enige aandacht om binnen de titel te blijven die u kwam uitproberen.

Interface, talen en solospel

De interface is in vijf talen vertaald, wat de titel in de hogere middenmoot van het genre plaatst. Ze blijft summier: weinig instellingen, een rudimentaire kaart, en commando's die u eerder door proberen dan via een hulpscherm ontdekt. Het geluid kunt u met een pictogram uitzetten, wat nuttig is, want de soundtrack draait snel in een lus. Ondersteuning voor VR-headsets ontbreekt en een multiplayermodus is er evenmin: de stad wordt uitsluitend bevolkt door personages die de game aanstuurt.

U verkent alleen, ook al suggereert de decorschaal iets anders.

Is het de moeite waard?

Ja, wanneer het idee van een open wereld u meer zegt dan de afwerking, en wanneer u de inhoud liever zoekt dan uit een lijst kiest. Het spel start zonder installatie, het draait op een bescheiden machine, en zijn terrein blijft het grootste van de vergelijking.

Nee, wanneer u weigert een bankkaart door te geven voor een titel die als gratis wordt gepresenteerd, wanneer beeldkwaliteit voor u telt, of wanneer u met anderen wilt spelen. Op die drie punten antwoorden andere titels in de vergelijking beter.

Moet u iets downloaden?

Nee. Het spel opent in de browser, op computer zowel als op telefoon, en er bestaat een versie voor de pc. Een aparte grafische kaart is niet nodig, want de engine is bewust licht gehouden.

Is de toegang echt gratis?

Het starten vraagt geen betaling, maar de accountaanmaak eist dat u een bankkaart invoert, gepresenteerd als leeftijdscontrole. Dat is de belangrijkste nuance om te kennen voordat u begint.

Kunt u met anderen samen spelen?

Nee. Alle personages die u in de stad tegenkomt, worden door de game aangestuurd, en gedeelde sessies zijn er niet. De decorschaal doet aan een gedeelde wereld denken, maar de ervaring blijft volledig solo.

Werkt de game met een VR-headset?

Nee. De titel speelt u uitsluitend op een scherm. De engine, gebouwd om in een browser te draaien, is niet voor stereoscopische weergave ontworpen, en een geschikte versie bestaat niet.

Hoeveel interfacetalen zijn er?

Vijf, wat de titel boven het gemiddelde van het genre plaatst. De dekking betreft de menu's en de aanwijzingen voor de besturing, die u bij de eerste start te zien krijgt.