Adult World 3D

Adult World 3D jest symulatorem scen w trzech wymiarach, który działa raczej jak studio niż jak gra. Nie ma historii do śledzenia, nie ma poziomów, nie ma zawartości do zasłużenia: gracz komponuje postacie, wybiera sytuację z biblioteki, ustawia kamerę i uruchamia. Tytuł stawia wszystko na jakość obrazu i na kontrolę kadru, a resztę świadomie zostawia z boku.

Wirtualne studio zamiast opowieści

Kilka symulatorów z zestawienia zaczepia swoją zawartość o fabułę i rozdaje sceny jako nagrody. Ten robi odwrotnie i otwiera katalog od razu. Wchodzi się na ekran kompozycji, ustawia postacie, wybiera sytuację, kręci. Konsekwencja jest podwójna: dostęp jest natychmiastowy, co spodoba się każdemu, kto uważa progresję za sztuczną, ale nic nie skłania do powrotu, gdy katalog zostanie przejrzany. Gra nie wytwarza żadnego powodu, żeby ciągnąć dalej, i liczy na ochotę skomponowania czegoś innego.

To model, który ocenia się po bogactwie ustawień i po niczym innym.

Zakład jest zatem techniczny, zanim stanie się redakcyjny. To, co tytuł sprzedaje, to wierność renderingu, zachowanie materiałów i światła, precyzja tego, czego da się od sceny zażądać. Naszym zdaniem należy on faktycznie do najstaranniejszych w tym zestawieniu na tym polu, a kontrast ze starszymi symulatorami, których modele zdradzają swój wiek, jest wyraźny. Ta ocena pozostaje sądem redakcji, a nie pomiarem.

Edytor postaci

Edytor jest pierwszym modułem, jaki się otwiera, i zajmuje miejsce proporcjonalne do swojej wagi. Daje dostęp do ogólnej budowy ciała, proporcji, karnacji, fryzury, rysów twarzy i stroju. Kombinacje nie są zablokowane: nic nie przeszkadza zestawić parametrów, których gra nie przewidziała razem, dzięki czemu znika wrażenie wybierania z listy gotowców. Zdefiniowane w ten sposób postacie służą potem jako partnerzy we wszystkich komponowanych scenach.

Ustawia się dużo, ale ustawia się wygląd, nigdy zachowanie.

To granica całego rozwiązania i trzeba ją znać przed startem. Postacie nie mają osobowości, nastroju ani własnej reakcji: wykonują to, co przewiduje scena. Kto szuka jakiejś formy interakcji, dialogu albo konsekwencji swoich wyborów, nie znajdzie jej tutaj. Edytor produkuje statystów bardzo dopracowanych wizualnie i całkowicie bezwładnych.

Komponowanie scen

Katalog sytuacji mieści się w jednej zakładce, w której kilkanaście pozycji i praktyk jest dostępnych bezpośrednio. Znajdują się tam najpowszechniejsze rejestry gatunku, w tym seks analny oraz sceny z udziałem więcej niż dwóch osób. Gra pozwala dodać drugą partnerkę do trwającej sceny, co otwiera również sceny między kobietami. Przejście z jednej sytuacji do drugiej odbywa się bez wracania do tworzenia postaci.

Rzeczywisty rachunek jest skromniejszy, niż sugeruje obietnica nieograniczonego placu zabaw.

To, co się komponuje, to warianty: te same sekwencje, odegrane przez inne postacie, w innych kadrach. Wystarczy to na kilka sesji, nie wystarczy na dłuższą metę, jeśli ktoś oczekuje katalogu, który się rozrasta. Akurat w tym punkcie symulatory zbudowane wokół progresji zachowują przewagę, bo rozkładają odkrywanie w czasie zamiast otwierać wszystko naraz.

Prowadzenie kamery i nagrywanie

To najbardziej dopracowany aspekt tytułu i ten, który najlepiej uzasadnia jego pozycjonowanie. Kamera jest swobodna: przemieszcza się wokół sceny, zbliża do wybranego punktu, przybliża obraz, zmienia oś w trakcie sekwencji. Ten sam fragment sfilmowany z trzech różnych miejsc nie daje tego samego rezultatu, i to właśnie tutaj gracz przestaje być widzem, a staje się operatorem. Niewiele symulatorów idzie tak daleko w tym ustawieniu.

Sesje da się ponadto nagrywać i oglądać później.

Funkcja zmienia stosunek do gry: robi z tytułu narzędzie do produkcji sekwencji, a nie zwykły odtwarzacz animacji. Ma też praktyczną konsekwencję, z której warto zdawać sobie sprawę, bo powstałe pliki zostają na komputerze i odpowiada za nie potem ten, kto je przechowuje.

Na jakich maszynach chodzi

Tytuł działa na komputerze, na telefonie i na tablecie, co wyraźnie odróżnia go od większości zestawienia, wciąż w dużej mierze ograniczonej do PC. Interfejs został pomyślany pod to ograniczenie: pozostaje oszczędny, z niewielką liczbą ekranów i czytelną hierarchią, a opanowanie go zajmuje kilka minut, a nie kilka sesji. Proponowane są trzy języki interfejsu, czyli poniżej średniej gatunku, i to główny zarzut wobec tytułu w kwestii dostępności.

Nie ma za to ani trybu wieloosobowego, ani obsługi gogli VR.

Brak tego drugiego zaskakuje bardziej, biorąc pod uwagę nacisk położony na swobodę kamery, bo akurat ten tytuł miałby czym wypełnić headset. Gra pozostaje jednak doświadczeniem ekranowym i tak też należy ją oceniać.

Rejestracja i warunki dostępu

Dostęp prowadzi przez założenie konta, a sama rejestracja jest bezpłatna. Przed wejściem wymagane jest potwierdzenie pełnoletności. To, co konto otwiera bezpłatnie, nie obejmuje całości zawartości: usługa działa w modelu mieszanym, w którym część propozycji pozostaje uzależniona od dostępu płatnego. Rozróżnienie jest ważne przy porównywaniu tytułów gatunku, bo kilku konkurentów przedstawia ten sam układ pod etykietą „darmowe”.

Nie publikujemy żadnych warunków cenowych, bo zmieniają się zbyt często, by były tu wiarygodne.

Praktyczny wniosek jest prosty: konto warto założyć po to, żeby sprawdzić edytor i kamerę, czyli te dwie rzeczy, na których tytuł buduje swoją przewagę. Dopiero po nich ma sens pytanie, czy reszta katalogu jest warta dalszego kroku, bo odpowiedź zależy wyłącznie od tego, ile czasu gracz zamierza spędzić na komponowaniu własnych ujęć.

Czy warto spróbować?

Tak, jeśli jakość obrazu jest pierwszym kryterium i jeśli chodzi o komponowanie własnych kadrów zamiast oglądania cudzego montażu. Swoboda kamery, nagrywanie sekwencji i dostępność na telefonie oraz tablecie tworzą razem kombinację, którą łączy niewiele tytułów zestawienia.

Nie, jeśli oczekiwana jest fabuła, progresja, rozrastający się katalog albo interakcja z postaciami. Tytuł jest narzędziem inscenizacji, a nie grą, i jego zawartość przegląda się szybko.

Na jakich urządzeniach da się grać?

Na komputerze, na telefonie i na tablecie. To jeden z nielicznych tytułów zestawienia, które nie ograniczają się do PC, a interfejs został w związku z tym uproszczony, żeby pozostał używalny na małym ekranie.

Czy rejestracja jest płatna?

Nie, założenie konta jest bezpłatne i wymaga potwierdzenia pełnoletności. Część zawartości pozostaje jednak uzależniona od dostępu płatnego: to nie jest gra w całości darmowa.

Czy da się grać z innymi osobami?

Nie. Trybu wieloosobowego nie ma wcale. Sceny z kilkoma postaciami istnieją, ale partnerów definiuje się w edytorze i prowadzi ich gra.

Czy jest tryb wirtualnej rzeczywistości?

Nie. W tytuł gra się na ekranie, bez obsługi gogli, również w wersjach na telefon i tablet.

Co da się ustawić w scenie?

Obecne postacie i ich wygląd, sytuację wybraną z katalogu, a przede wszystkim kadr: położenie kamery, dystans, kąt i przybliżenie, zmieniane w trakcie sekwencji.