Apex-parodie

Apex-parodie zet de opbouw van een arenashooter over naar het pornospel: dezelfde indeling in korte rondes, dezelfde personages in gevechtspak, dezelfde eliminatielogica, maar de confrontatie verandert van aard. Van alle parodieën die wij hebben bekeken, ligt het tempo hier het hoogst, en daarin schuilen tegelijk het sterkste argument en de duidelijkste grens van deze game.

Wat de parodie overneemt en wat ze vervangt

De ontlening is puur esthetisch. De titel leent de contouren van het genre waarop hij teruggaat: de gesloten arena, de aan hun uitrusting herkenbare personages, de partij die binnen enkele minuten beslist wordt. De gevechtsmechaniek is vervangen door scènes voor volwassenen. Een officiële band met het geparodieerde werk bestaat niet, en de game claimt die ook nergens.

Wat het spel wel behoudt, is de cadans.

Waar de meeste simulatoren eerst om een personage vragen, dan om een decor en pas daarna een scène starten, zit u hier vrijwel meteen in een partij. De rondes zijn kort, de speellus is binnen een minuut te doorzien en er valt niets te leren. Voor wie uit de reguliere gamewereld komt, is dit de meest vertrouwde titel van het hele veld, en dat merkt u al aan de eerste minuut.

De twee spelmodi

De titel biedt er twee, en ze bedienen niet dezelfde behoefte.

De solomodus

Dit is de instapmodus, toegankelijk zonder tegenprestatie. U speelt een mannelijk of vrouwelijk personage, werkt zich door de arena en neemt het op tegen de personages die de game zelf aanstuurt. Een partij eindigt in winst of in uitschakeling, waarna de volgende ronde meteen aansluit.

Het is ook de modus waarin de zwakte van deze game het duidelijkst zichtbaar wordt.

De patronen herhalen zich snel. Het aantal verschillende scènereeksen is beperkt, en na enkele uren herkent u elke situatie voordat ze zich ontvouwt. De game is gebouwd voor korte, herhaalde sessies en niet voor hele avonden; wie er lang mee doorgaat, loopt vanzelf tegen die grens aan. Dat is geen verborgen gebrek, want de opzet maakt van meet af aan duidelijk waarop u mag rekenen.

De multiplayermodus

Hier opent u partijen met andere ingelogde spelers, alleen, met zijn tweeën of met mensen die elkaar al kennen. Het verschil met de solomodus is er een van aard, niet van gradatie: het tempo wordt niet langer door de game bepaald, maar door de groep.

Dit is de modus die de titel zijn werkelijke levensduur geeft.

Partijen zijn er minder voorspelbaar, omdat de andere deelnemers geen geprogrammeerd patroon volgen, en de scèneherhaling valt daardoor veel minder op. De keerzijde is de gebruikelijke voor een onlinegame: de kwaliteit van een sessie hangt af van wie hem deelt, en het koppelen van spelers duurt langer of korter naargelang het tijdstip waarop u speelt.

Starten via de browser of via een launcher

Twee wegen leiden naar het spel, en de keuze heeft praktische gevolgen. De eerste loopt via de browser, zonder installatie: de titel draait in de gangbare browsers en start rechtstreeks vanaf de pagina. De tweede loopt via een launcher die u eerst downloadt, beschikbaar voor Windows en macOS, en die de game op de machine installeert.

De browserversie is het handigst om de titel uit te proberen.

Ze vraagt geen installatie, laat niets op de schijf achter en laat u binnen enkele minuten oordelen. De launcher wordt pas interessant wanneer u regelmatig wilt terugkomen, omdat die de omweg via de pagina wegneemt. Het spel draait bovendien op tablet en telefoon, wat in dit genre zeldzaam blijft: de meeste 3D-sexspellen komen niet verder dan de computer.

Personagecreatie en voorkeuren

Dit is het zwakke punt van deze game, en u kunt dat maar beter weten voordat u gaat vergelijken. De creatie beperkt zich tot het hoognodige: u kiest een mannelijke of vrouwelijke avatar, enkele fysieke kenmerken, en vervolgens de scènecategorieën die u wilt zien verschijnen, waaronder de registers van vastbinden en dominantie.

De voorkeuren instellen weegt hier zwaarder dan het uiterlijk instellen.

Dat is een omkering ten opzichte van de klassieke simulatoren, waar de personagebewerker het hoofdargument vormt. Hier stelt u geen personage samen, maar een filter: uit uw antwoorden leidt de game af welke inhoud ze u voorschotelt. De titel blijft open voor alle oriëntaties, en dit instelscherm is de enige plek waar u dat kunt aanpassen. Daar staat tegenover dat u geen enkel gereedschap vindt waarmee u een precies personage vorm zou kunnen geven.

De progressie

Ze bestaat en ze is eenvoudig. De eerste partijen geven alleen toegang tot de basisreeksen; latere partijen ontgrendelen andere, plus extra handelingen die u tijdens een scène vanuit de interface kunt oproepen.

Die geleidelijke ontgrendeling houdt de speler de eerste uren vast.

Op langere termijn compenseert ze de herhaling niet, want de ontgrendelde catalogus blijft eindig en u hebt hem uitgespeeld. Op dat punt is de titel eerlijk: hij pretendeert de diepgang van een simulator niet te halen, hij biedt snelle partijen en die biedt hij goed.

De plaats van deze titel tussen de parodieën

Parodieën van bekende games vormen binnen het genre een eigen familie, en ze vallen grofweg in twee tendensen uiteen. De eerste probeert de oorspronkelijke game in duur en complexiteit na te bootsen, desnoods ten koste van lange stukken zonder inhoud voor volwassenen. De tweede houdt van het model alleen de contouren over en comprimeert al de rest.

Deze titel hoort onmiskenbaar bij de tweede.

Dat verklaart tegelijk het tempo, het hoogste van het veld, en de armoede aan personalisatie: de tijd die anderen aan menu's besteden, besteedt deze game aan de partij zelf. Naargelang wat u van een parodie verwacht, is die keuze precies de juiste of precies het omgekeerde van wat u zoekt.

Is het de moeite waard?

Ja, wanneer u meteen wilt kunnen spelen, korte sessies zoekt en de titel vanuit een browser, een tablet of een telefoon wilt starten zonder iets te installeren. De multiplayermodus geeft een reden om terug te komen die weinig parodieën bieden.

Nee, wanneer u een rijke personagebewerker wilt of een game die het lang volhoudt. De personalisatie is beperkt en de herhaling laat zich na enkele uren solospel duidelijk voelen.

Moet u iets downloaden?

Nee, niet noodzakelijk. Het spel draait in de gangbare browsers zonder installatie. Er bestaat een launcher voor Windows en macOS als u een lokale installatie verkiest.

Kunt u het op een telefoon spelen?

Ja. De titel draait op computer, tablet en telefoon, wat hem onderscheidt van de meeste 3D-sexspellen in de vergelijking.

Kunt u met anderen samen spelen?

Ja. Een multiplayermodus laat u aansluiten bij partijen met andere ingelogde spelers, alleen of met mensen die u al kent.

Wat kunt u aanpassen?

Weinig: een mannelijke of vrouwelijke avatar, enkele fysieke kenmerken en vooral de scènecategorieën die de game u moet voorleggen. De visuele personalisatie is het zwakke punt van deze game.

Houdt de game het lang vol?

Solo niet echt: de scènereeksen herhalen zich na enkele uren. De multiplayermodus schuift die grens flink op, zonder hem weg te nemen.