Metal Gear-parodie

Metal Gear is hier een parodie op de militaire spionagefilm, zonder enige band met de spelserie waarvan zij de beeldtaal leent. Het decor, de woordenschat en de silhouetten van de personages komen mee en worden vervolgens ingezet in een titel voor volwassenen die zijn eigen logica volgt. Wat haar van de meeste parodieën in dit genre onderscheidt, laat zich in één zin zeggen: zij vertelt iets, in plaats van scènes aan elkaar te rijgen tegen een herkenbare achtergrond.

Wat het woord “parodie” precies dekt

De term dient als handig etiket voor zeer uiteenlopende dingen. In haar meest luie vorm blijft de parodie bij een kostuum: een decor dat iets oproept, twee of drie rekwisieten, en de rest is een gewone simulator. In haar uitgewerkte vorm leent zij ook een verhaalstructuur, een toon, een manier waarop de reeksen zijn opgeknipt. Deze titel hoort in de tweede categorie thuis, en dat verklaart tegelijk zijn grootste troef en zijn grootste zwakte.

Een officiële band met het nagebootste werk bestaat niet, en de game claimt die ook nergens.

De namen van de personages zijn gewijzigd, logo's ontbreken, en het geheel houdt afstand tot de gedeponeerde merken terwijl het voor wie de oorspronkelijke serie kent onmiddellijk herkenbaar blijft. Dat is de gangbare praktijk in dit segment, en het heeft een praktisch gevolg voor u als speler. Reken er niet op dat u de personages terugvindt zoals u ze kent, en evenmin op enige continuïteit met de oorspronkelijke fictie. Het zijn archetypen, met genoeg trouw omgezet om de verwijzing te laten werken, en met genoeg vrijheid om een parodie te blijven.

Het kader en het scenario

De handeling begint na een vliegtuigongeluk, in een woestijngebied waar het hoofdpersonage een doel moet bereiken en in leven moet blijven. De verhaallijn neemt de codes van de infiltratiefilm over: een basis om binnen te dringen, doelwitten om uit te schakelen, documenten om te bemachtigen, en een vijandige scherpschutster wier gevecht de progressie structureert. De scènes voor volwassenen schuiven op de kantelpunten van het verhaal naar binnen, als afsluiting van een reeks eerder dan als onderbreking.

De woestijn is hier meer dan een achtergrond.

Zij dwingt lange verplaatsingen af, open zichtlijnen en een terrein dat voortdurend leesbaar blijft, en zij dient als excuus voor een soberheid in de decors die de productie zichtbaar goed uitkomt. Weinig interieurs, weinig volk, weinig elementen om te modelleren: de esthetische keuze en de budgettaire keuze vallen samen. Het resultaat houdt stand, met een computerbeeld dat voor dit genre eerlijk oogt, maar het geheel voelt snel nauw zodra u iets anders dan het uitgestippelde pad wilt verkennen.

De spellus

U vordert van doel naar doel via korte reeksen die elk op zichzelf gesloten zijn. De titel biedt twee benaderingen aan, de sluipweg en de rechtstreekse confrontatie, in een nadrukkelijke knipoog naar de infiltratiegame waarop hij zich baseert. In de feiten is de speelruimte smal: beide wegen komen op dezelfde uitkomst uit, en de keuze bepaalt eerder de kleur van de reeks dan een echte vertakking.

Het is evenzeer een parodie op een spelmechaniek als op een universum.

Het aantal verschillende scènes blijft bescheiden, duidelijk onder wat de algemene simulatoren uit onze vergelijking aanbieden. De levensduur hangt dus aan het verhaal en niet aan het volume. Wie een catalogus komt afwerken, is er in één of twee sessies doorheen en vindt het aanbod schraal. Wie een verhaal komt halen, houdt het langer vol, op voorwaarde dat het ritme van de enscenering aanvaard wordt.

De filmpjes, het voornaamste wrijfpunt

Ze zijn lang, ze zijn talrijk, en overslaan kunt u ze niet. Het is het meest constante verwijt dat de titel te horen krijgt, en het weegt des te zwaarder omdat het zich bij elke nieuwe partij herhaalt: opnieuw beginnen betekent reeksen die u al kent integraal terugzien. In een eerste sessie maakt die verhalende gulheid het verschil met de concurrerende parodieën. In de derde wordt zij een karwei.

Het uitgangspunt is samenhangend, maar er had een optie moeten zijn om het te verzachten.

De besturing

De bediening is stug, met trage verplaatsingen en een camera die in krappe ruimtes weinig meewerkt. Onoverkomelijk is dat niet, want de game vraagt nooit echte precisie, maar de vergelijking met de grote publieksproducties die hij nabootst valt onvermijdelijk in zijn nadeel uit. De actiepassages doorkruist u eerder dan dat u ze speelt, en u benadert ze beter als aankleding van het verhaal dan als uitdaging.

De titel is een solo-ervaring, zonder enige modus voor meerdere spelers.

Extra inhoud en omgeving

Een mediarubriek vergezelt de game en bundelt materiaal dat er geen deel van uitmaakt: aanvullende videoreeksen en een galerij illustraties in Japanse animatiestijl. Dat zijn toevoegingen van het platform en niet van het spel, en u weet dat beter voordat u de aangekondigde scènes optelt. De pagina die de titel host, toont bovendien reclame, discreet maar aanwezig, wat de aandacht tijdens de laadtijden geregeld breekt.

Het verschil tussen de zorg voor de game en de staat van zijn omgeving is scherp.

Platformen, talen en toegang

De titel draait op pc en op Mac, met een versie die vanuit een browser bereikbaar is voor wie niets wil installeren. Die laatste weg is het snelst om te proberen en het beperktst in comfort. Op Mac liggen de downloadtijden merkbaar hoger, tot spelers ze als gebrek melden. Ondersteuning voor een VR-headset wordt niet aangeboden. Vijf interfacetalen zijn beschikbaar, wat boven het gemiddelde van de parodieën uit onze vergelijking blijft.

Wij publiceren geen toegangsvoorwaarden en geen tariefvoorwaarden, omdat die te vaak wijzigen om eenmaal opgeschreven betrouwbaar te blijven.

Moet u het proberen?

Ja, als u de nagebootste serie kent en als de belofte van een verhaal u meer interesseert dan een catalogus scènes. De verhaalopbouw is in dit segment werkelijk zeldzaam, de toon wordt van begin tot eind aangehouden, en de zorg voor kostuums en rekwisieten valt op.

Nee, als u volume zoekt, een soepele besturing of de mogelijkheid om meteen naar de inhoud te gaan. De filmpjes die u niet kunt overslaan en het lage aantal scènes zijn twee structurele gebreken die de kwaliteit van de rest niet goedmaakt.

Heeft de game een band met de oorspronkelijke serie?

Nee. Dit is een onafhankelijke parodie, zonder toestemming en zonder continuïteit met het nagebootste werk. De namen van de personages zijn gewijzigd en alleen de algemene beeldtaal, decors, kleding en rekwisieten, dient als verwijzing.

Kunt u de filmpjes overslaan?

Nee, en dat is het voornaamste verwijt aan de titel. Ze zijn lang, teruggaan betekent ze volledig terugzien, en geen enkele optie laat toe ze in te korten.

Op welke machines draait hij?

Op pc en op Mac, en daarnaast in een browser. Aan de Mac-kant liggen de downloadtijden hoger, en dat blijft het zwarte punt dat op dat platform het vaakst wordt gemeld.

Kunt u het met meerdere mensen spelen?

Nee. U speelt de titel alleen, van begin tot eind. Er wordt geen multiplayermodus aangeboden, en een versie voor een VR-headset evenmin.

Hoeveel scènes bevat de game?

Minder dan de algemene simulatoren uit onze vergelijking. De titel zet op verhaalopbouw in en niet op volume, en de mediarubriek die hem vergezelt hoort bij het platform, niet bij het spel.