Assassin's Creed-parodie

Assassin's Creed Orgies hoort tot de parodietak binnen het pornospel: titels die het kader, de visuele codes en een deel van de mechanieken van een bekende reeks lenen en daar hun eigen scenario op enten. De bron is hier een historische sluipreeks, en de ontlening gaat verder dan bij de meeste parodieën. De game draait in een browser, installeert niets en opent in een oud Egypte waarvan het voorbeeld volstrekt herkenbaar is. Deze test gaat over wat de titel werkelijk behoudt, wat hij laat vallen en voor wie hij bedoeld is.

Parodie betekent hier geen spot. Het is een kortere weg.

Wat de parodie ontleent

Parodieën van videogames vormen intussen een categorie op zichzelf, en de beste doen meer dan een naam overnemen. De parodie op Apex Legends houdt de arenastructuur van haar bron vast; die op Fortnite houdt de indeling in korte rondes aan. Deze titel past dezelfde methode toe op een historisch kader, en dat blijkt de veeleisendste oefening te zijn: een arena mag abstract blijven, een tijdperk niet. Een verkeerd gebouw, een verkeerde stof, en de illusie valt weg.

Het voordeel is dat de game nooit hoeft uit te leggen waar u zich bevindt.

Het oude Egypte als decor

Hier verdient de titel zijn plaats in de vergelijking. De decors zijn de meest gevarieerde van alle parodieën die wij hebben getest: binnen en buiten wisselen elkaar af, de schaal verandert van sequentie tot sequentie, en het licht is behandeld als een volwaardig element in plaats van als een standaardinstelling. De zon beitelt huid en steen, en het contrast tussen de schaduwrijke binnenruimten en de open plekken geeft elke locatie een eigen karakter. De meeste parodieën nemen genoegen met een of twee verwisselbare achtergronden die bij om het even welk tijdperk en om het even welk verhaal zouden passen. Deze niet, en het verschil ziet u al in de eerste sequenties, nog voordat de inhoud voor volwassenen in beeld komt.

De samenhang houdt een hele sessie stand, wat zeldzamer is dan het lijkt.

Sluipwerk, behouden en vereenvoudigd

De oorspronkelijke structuur overleeft in afgeslankte vorm. U speelt een onderzoeker die zich door de streek verplaatst, en de voortgang wisselt tochten, ontmoetingen en scènes voor volwassenen af. Het sluipvocabulaire is aanwezig: nadering, positionering, het juiste moment. Wat verdwenen is, is de diepgang. Er bestaat geen detectiesysteem dat die naam verdient, echt mislukken kan niet, en een onhandige aanpak wordt nergens afgestraft.

De missies vallen uiteen in drie terugkerende types:

• informatie loskrijgen bij een contactpersoon;
• een gevangene ondervragen;
• een rustsequentie tussen twee opdrachten in.

Dat is de hele lus, en ze herhaalt zich.

De progressie werkt via rangen. Opklimmen ontgrendelt nieuwe personages en nieuwe locaties in plaats van nieuwe mechanieken: de game wordt breder naarmate u speelt, dieper wordt hij niet. Wie de systemen van de oorspronkelijke reeks verwacht, vindt dat mager; wie het decor wil zonder de moeilijkheidscurve, vindt het passend.

De cast, en wat de rang verandert

De game biedt een personagegalerij in plaats van een avatar: u kiest uit uitgeschreven figuren, elk met een eigen uiterlijk en een eigen manier van doen, en er bestaat geen bewerker waarmee u er zelf een zou kunnen samenstellen. Dat is een structurele keuze, en ze plaatst deze titel lijnrecht tegenover de simulatoren in de vergelijking, waar de personagecreatie juist de hoofdbezigheid vormt. Hier erft u een cast en werkt u die af.

De rang is het enige slot.

Hem beklimmen maakt andere personages beschikbaar en opent locaties die aanvankelijk gesloten blijven, en dat geeft het spel zijn gevoel van vooruitgang. De progressie blijft dun, want aan de manier van spelen verandert niets, maar ze volstaat om een sessie draaiende te houden, en ze verklaart waarom de decors des te gevarieerder lijken naarmate u langer bij de titel blijft.

Beeld en geluid

Technisch is de personagemodellering het sterkst. De lichamen zijn met meer zorg opgebouwd dan de categorie doorgaans toelaat, en de modellen houden stand in close-up zonder de vervlakking die de meeste parodieën verraadt. Mannelijke en vrouwelijke modellen kregen dezelfde behandeling, wat in dit soort sexspellen niet vanzelf spreekt. De interface eromheen is daarentegen slecht verouderd: de menu's staan krap, de typografie is gedateerd, en de opmaak gaat uit van een computerscherm terwijl de titel ook op een telefoon gespeeld wordt.

Het geluid is beter verzorgd dan u zou verwachten. Omgevingseffecten, stemmen en een bij de periode passende partituur zijn met zorg gemixt, en een koptelefoon maakt hier werkelijk verschil. Dit is een van de weinige parodieën waarbij het geluid uitzetten de speelervaring merkbaar uitholt, en dat alleen al zegt iets over de aandacht die aan dit onderdeel besteed is.

De toegang

De toegang is gratis en er valt niets te downloaden. U bevestigt uw meerderjarigheid, maakt een account aan, en het spel laadt vanaf de server in de browser. Het draait op computer, telefoon en tablet, en de interface is in vijf talen beschikbaar.

Een instelling verdient aandacht voordat u begint. De game vraagt u de intensiteit van de inhoud voor volwassenen te kiezen, op een schaal die van gematigd tot expliciet loopt, en die keuze stuurt de hele sessie aan in plaats van elke scène afzonderlijk. U kunt haar naderhand wijzigen, maar die ingreep zet een deel van de al ontgrendelde sequenties terug op nul, zodat u haar beter meteen goed instelt.

Een multiplayermodus bestaat niet, en aangekondigd is er evenmin een.

Een gratis account opent niet alles. Een deel van de catalogus, samen met de begeleidende titels van dezelfde ontwikkelaar, zit achter een betaaldrempel, en de game is er niet bepaald discreet in wanneer hij u daarheen leidt. De gratis versie volstaat om de titel te beoordelen, en dat is hier het belangrijkste punt, maar het volledige spel krijgt u er niet mee te zien en zo moet u het ook niet voorstellen.

Is het de moeite waard?

Ja, wanneer het decor u aantrekt. De artistieke richting is het sterkste argument van deze parodie, en de Egyptische omgevingen rechtvaardigen de tijd die u erin steekt. De besturing heeft een sessie nodig om te gaan zitten en de interface zal ergeren wie van recentere titels komt, maar geen van beide is een breekpunt.

Nee, wanneer u de mechanieken van de oorspronkelijke reeks zoekt. Wat hier overleeft, is de sfeer, niet de systemen. Op die verwachting stelt de game teleur, en snel.